Buiten De Orde #1 2026

Redactioneel

Het was een jaar om snel te vergeten. Of ben ik dan te pessimistisch? Is optimisme überhaupt nog een realistische levenshouding in een absurde en onrechtvaardige wereld als deze of zou het als pathologie moeten worden vastgesteld? U hebt nog vertrouwen in deze wereld? Dan bent u wellicht ziek!

Terugkijkend op het vorige jaar denk ik vooral aan de nog immer voortdurende genocide op het Palestijnse volk, heb ik geleerd dat de grootste doodsoorzaak voor kinderen wereldwijd dit jaar Israël was en dat de moord op tientallen mensen waar dan ook altijd een moordpartij wordt genoemd, behalve als het Palestijnen zijn, dan noemen ze het een staakt-het-vuren. Ik herinner me hoe Trump ­– wiens hoofd ik niet meer kan zien zonder fysieke klachten te krijgen – opnieuw werd geïnstalleerd als president van de grootste imperialistische macht op aarde en daarmee wederom bewees dat kunde en verstand geen enkele rol spelen als je politicus wil worden.

Verder zagen we allemaal hoe extreemrechts niet alleen op steeds meer plekken met grote mond aan de macht kwam, maar vooral hoe ongeremd en schaamteloos ze werden, hoe ze met behulp van de makke, kritiekloze media extreem vijandig, nationalistisch gedachtegoed normaliseerden en daarmee vrijwel iedereen binnen de politieke arena zo ver naar rechts trokken dat ze bijna met z’n allen van het spectrum af donderden.

En het jaar is nog niet begonnen of we hebben het eerste wereldnieuws alweer te pakken. De imperialistische agenda van de VS, die zijn weerga niet kent, wordt uitgerold in Venezuela, waar Maduro werd gekidnapt en naar de VS werd verscheept. Het zou gaan om drugs, maar het gaat eigenlijk om de macht over de grootste oliereserves ter wereld, om hoeveel invloed China, Rusland en Iran in Latijns-Amerika hebben, om de waarde van de petrodollar.

Even mijmer ik over de vraag of er nog mensen zijn die de Amerikaanse verklaring over zogenaamd narcoterrorisme nog geloven, maar kort daarna besef ik dat ik dat misschien helemaal niet wil weten – er zijn immers ook nog mensen die geloven in de goedheid van Israël en de superioriteit van het Westen.

Als we een ding geleerd hebben dit jaar is het dat het westerse vredesvaandel, de sluier die het ware gelaat van het Westen zou moeten verhullen, waar met grote gouden letters rechtvaardigheid, gelijkheid en democratie op staat geschreven, voor zover die überhaupt nog intact was, volledig in vlammen is opgegaan.

Het internationaal recht, de juridische manifestatie van deze o zo objectieve westerse en daarmee universele standaard is begraven in de massagraven in Palestina, in rook opgegaan bij het verbranden van de olie die door weer een coup of westerse interventie is gejat en bemachtigd, gestorven met de arme mensen die het slachtoffer zijn geworden van door westerse en andere landen gefinancierde burgeroorlogen waarbij er wordt gestreden om de macht over de grondstoffen die we nodig hebben zodat we ieder jaar wel een nieuwe iPhone kunnen lanceren, doorboord door de kogels van de wapens die de machtigste industrie op aarde, de wapenindustrie, met veel winst heeft weten te verkopen.

Het Westen is een rondwandelend skelet dat zich heeft uitgedost als hoeder van de wereld, de wolf in schaapskleren bij uitstek. Het verzon het internationale recht, de mensenrechten en kwam honderden, zo niet duizenden conventies overeen, zodat het de rest van de wereld de les kan lezen terwijl het zelf alles met voeten treedt.

Als Rusland Oekraïne binnenvalt worden er direct sancties uitgedeeld, tegoeden bevroren en wordt Rusland waar het maar kan uitgesloten van deelname – en terecht. Maar als de zionistische entiteit Gaza vernietigt en Palestina net zolang bezet en koloniseert tot de Palestijnse keel definitief dicht is geknepen – en daarmee ook nog eens de westerse geopolitieke belangen dient – dan spreken we plotseling van een wel ontzettend complex conflict.

Als Amerikkka voor zeker de negentiende keer het internationale recht aan haar gemilitariseerde laars lapt in een poging een regime in Latijns-Amerika omver te werpen en een rechtsere machthebber te installeren, is het plotseling te vroeg om een oordeel te vellen, omdat er nog te weinig informatie bekend is of vinden we het belangrijk te benadrukken dat er zogenaamd meerdere waarheden naast elkaar bestaan.

Het zijn dezelfde politici die als het ze uitkomt moord en brand schreeuwen over de acties van anderen, maar vervolgens stilzwijgend jaknikken of de grootste oorlogscriminelen met holle frasen naar de mond praten als het toevallig hun belangen dient. Het Westen blinkt uit in het herkennen van de splinter in de ogen van een ander, maar zou de balk in haar eigen ogen nog niet opmerken, al zou ze er zelf over struikelen. Er lijkt hier geen enkele spiegel te zijn die het schrikbeeld van de hypocriete westerse blik aankan zonder in duizend stukken uiteen te barsten.

Er lijkt hier geen enkele spiegel te zijn die het schrikbeeld van de hypocriete westerse blik aankan zonder in duizend stukken uiteen te barsten

Op sommige momenten, waarin het even stil is en ik alleen thuis zit, vraag ik me af wat voor zin het allemaal heeft om actief te zijn en je te verzetten. Maar nog nooit is het me gelukt deze overpeinzing te beantwoorden met verslagenheid of overgave. Ook in 2025 ben ik onderdeel geweest van acties, heb ik deel uitgemaakt van collectieven en heb ik samen met mijn kameraden schouder aan schouder gestaan om een lijn te trekken tegen de onrechtvaardigheid in deze wereld.

We verzetten ons tegen de bijeenkomst van oorlogsmisdadigers op de NAVO-top in Den Haag en maakten heisa bij het kantoor van Maersk in Rotterdam, dat medeplichtig is aan de genocide in Palestina. We liepen in Giessen in Duitsland om de conferentie voor het oprichten van de nieuwe jeugdtak van de fascistische Alternative für Deutschland te blokkeren. We zagen hoe het spoor werd geblokkeerd door Geef Tegengas in de strijd tegen fossiel kapitalisme, extractivisme en militarisering.

We zagen hoe Palestine Action in het Verenigd Koninkrijk, net als antifa in de VS, als terroristische organisatie werd bestempeld, omdat de directe acties effectief waren en de belanghebbenden bang werden. We zagen populaire opstanden in Indonesië, Nepal, Madagaskar, Marokko, Peru en Iran en konden zien hoe gemeenschappen in de VS zich organiseerden tegen de misdadige, openbare ontvoeringen van de Immigrations and Customs Enforcement, beter bekend als ICE, die ons terugworpen in de tijd en het ware gezicht van fascistisch Amerika onthulden.

We zagen massale mobilisaties tegen de genocide in Palestina, demonstraties tegen de genocide in Soedan en voor de vrijheid van Congo. En ondanks dat we niet overal overwinningen behaalden, of zelfs maar in de buurt kwamen van het winnen van een slag, smeedden we banden, bouwden we bruggen en stonden we in solidariteit en zij aan zij tegen onze gezamenlijke vijand.

Gemeenschap, kameraadschap en onderdeel zijn van een beweging die aan de goede kant van de geschiedenis staat zijn de enige antidota tegen de apathie die ons wordt aangeleerd, de onverschilligheid die volwassen worden heet en tegen de nekpijn die je krijgt van de kunst van het wegkijken.

Dit jaar worden we direct uitgedaagd, wordt de olie direct en bijna letterlijk op het vuur gegooid en worden we direct de straten opgeroepen om een plek te geven aan onze woede, om te schreeuwen tot iedereen ons hoort en tot ze niet meer om ons heen kunnen. En als ze wel een route vinden om ons te omzeilen, zullen we ze blokkeren, hun banden lek steken en hun voertuigen saboteren tot we ze er aan hun stropdassen uit kunnen sleuren, aan de schandpaal kunnen nagelen en tot verantwoording kunnen roepen.

We strijden dit jaar verder voor een vrij Congo, Soedan, Palestina, Oekraïne en welke plek dan ook wiens bevolking door koloniaal of imperialistisch geweld onderdrukt wordt. We strijden tegen klimaatontwrichting en de plundering van de aarde door het Globale Noorden. We strijden tegen racisme en witte suprematie en eisen reparaties voor gekoloniseerde bevolkingen.

We eisen het land terug voor oorspronkelijke bewoners. We strijden verder tegen femicide, transfobie, patriarchaat en ander gendergerelateerd geweld. We strijden tegen grenzen en de natiestaat. We strijden tegen de bio-industrie en de instrumentalisering van dieren.

We strijden verder tegen dakloosheid, voor betaalbare huisvesting, voor hogere lonen en gratis openbaar vervoer. Want we zullen nooit genoegen nemen met een wereld als deze. En als het nodig is, zullen we haar afbreken tot de laatste steen en zullen we op haar ruïnes dansen voor de vrijheid. Laten we in de tussentijd goed op onszelf en elkaar letten, want we hebben iedereen nodig in de strijd.

Laat de stukken die we ook dit jaar weer in de Buiten de Orde kunnen lezen bakens van hoop zijn, inspiratie om onze gemeenschap te organiseren en in verzet te komen. Laat de lessen die we hier lezen ons helpen onze acties effectiever te maken, onze praktijk te verrijken en onze gemeenschap te versterken.

Laten we leren van alle opstanden en vormen van verzet wereldwijd en laten we ook zelf niet vergeten dat we lessen, hoe klein ook, met de wereld te delen hebben als het aankomt op het organiseren van verzet in het hol van de leeuw.

Door Teun Zwartstaart