Cover Buiten de Orde 2018-3

Buiten de Orde #4 2018: Duitsland

Dit laatste nummer van 2018 heeft de adem van het verleden in zich. Op 11 november eindigde honderd jaar geleden de Eerste Wereldoorlog als gevolg van de ineenstorting van het keizerlijke regeringssysteem in Duitsland. Daarop brak de revolutie uit, die echter door socialistische parlementariërs werd neergeslagen. Daarom is Duitsland ditmaal het thema. Hierin worden ook andere situaties uit de Duitse geschiedenis besproken. Een halve eeuw geleden was het 1968, een jaar met een veelheid van opstanden en repressies, waarvan Parijs en Praag de hoofdschotel boden.

Maar er zijn ook andere onderwerpen. Zoals in Griekenland, waar deze zomer een internationaal anarchistisch symposium werd gehouden. Daarin werd uitvoerig ingegaan op breed verzet van de bevolking tegen de staat en tegen een economie die de belangen van de bevolking niet steunt. In het Midden-Oosten is de Arabische Lente nog steeds niet afgelopen en zijn er nog gebieden waar het volk zelf zich kan organiseren tegen de staat. Ditmaal gebeurt dat in Idlib, Syrië. Daar wil men geen gewillige prooi zijn van absolutistische aasgieren als Turkije, Saoedi Arabië, Qatar of de Baath-kliek van Assad. Het is zoals het verhaal van altijd: raden, communes, daden die tot ideeën inspireren, ideeën die door de daad worden herkend.

Dit nummer bevat veel theorie: Kees Stad vergelijkt het denken van Marx met dat van Proudhon en geeft hiermee een basis voor een goed gesprek onder historisch materialisten. Hanna bespreekt een xenofeministisch manifest, waarin wordt opgeroepen voor een technologie die vrouwen ontslaat van hun ‘natuurlijke’ en‘biologische’ rollen bij voortplanting.

Download deze uitgave

Hambach Forst, na 6 jaar nog steeds bezet

Verslag van een ooggetuige

Na een jarenlange bezettingsactie is Hambach Forst een symbool geworden voor klimaat- en antikapitalistisch verzet in Duitsland en daarbuiten. De afgelopen maanden probeerden RWE en politie het bos te ontruimen. Ruim vier weken lang werden duizenden ME-ers, speciale klimteams, pantserwagens, helikopters, politieagenten en private security met terreinwagens en waakhonden ingezet om de activisten te verwijderen. Met ‘succes’. Maar het verzet bleek succesvoller. Ook na een totale ontruiming was er voldoende veerkracht onder de demonstranten, activisten, lokale en nationale bewegingen en sympathisanten. De veerkracht en diversiteit van het verzet blijkt haar sterkste wapen. Een paar dagen na de ontruiming werd het bos herbezet.

De jaren zestig

Dekolonisering van een geschiedbeeld

Dansende en blowende hippies in San Francisco. Ludiek actievoerende Provo’s in Amsterdam. Protesterende studenten in Parijs, Berlijn, Rome, Maagdenhuisbezetters in Amsterdam, eerdere universiteitsbezettende studenten in Berkely en Columbia Universiteit. Een demonstrerende stadsbevolking in Praag tegenover Russische tanks. Miljoenen stakende arbeiders in Frankrijk, Italië en elders. Nog veel meer dansende en blowende hippies, in Woodstock, in Kralingen op de Isle of Wight… Dat zijn beelden die mensen zich voor de geest halen als ze spreken over ‘de jaren zestig’. Zoomen we in op 1968, het jaar waarin dat decennium van rebellie haar symbolisch hoogtepunt bereikte, dan zien we meer van hetzelfde, in hogere intensiteit.

Idlib, een stad om tijdens Kerstmis aan te denken

Een update over het laatste bolwerk van verzet

Vanaf vrijdag 14 september ligt de stad Idlib, algemeen erkend als het laatste bolwerk dat niet aan Assad onderworpen is, onder dreiging van een coalitieaanval van Assad, Rusland en Irans Hezbollah. Er waren op donderdag 6 en vrijdag 7 september vatenbommen op medische posten afgeworpen om ziekenhuizen uit te schakelen, wat als dreigement moest dienden. Maar op die bewuste vrijdag liet Assad een verzoeningsbrief uitgaan waarin hij het district Idlib tot overgave uitnodigde. Als antwoord hierop is de bevolking in de stad en alle steden en dorpen eromheen de straat opgegaan met de leuze ‘wij kiezen voor verzet’ en ‘Assad moet aftreden’. Deze status quo duurt nu al een maand. Sindsdien ontvangen ook anarchisten oproepen tot steun en mijn artikel is een oproep om daar positief op in te gaan en de twijfel die daartegen bestaat opzij te zetten.